Friday, February 12, 2010

ഗംഗാദത്തൻ-ദാശമുഖ്യൻ മീറ്റിങ്ങ്

രാവിലെ ഒരു ഒമ്പതരയോടെ ഗംഗാദത്തനും മന്ത്രിമാരടങ്ങുന്ന സംഘവും ദാശമുഖ്യനെ കാണ്മാൻ പുറപ്പെട്ടു.

യമുനാദി തീരത്തേക്കുള്ള വെട്ടുവഴി ആരംഭിക്കുന്നിടത്തെത്തിയപ്പോൾ മന്ത്രി മുഖ്യൻ സാരഥിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

‘രഥം നിറുത്തുക. ഇനിയങ്ങട് രഥത്തിൽ പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി. നദിക്കരയിലുള്ള ഇടവഴിയല്ലേ... പ്രജകളെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. റ്റെന്റൻസി കൂടും! രഥത്തിന്റെ വീലുകൾക്കാണെങ്കിൽ മഡ്ഗാഡുമില്ല. എന്തിനാ റിസ്ക് എടുക്കുന്നത്?‘

മന്ത്രിമുഖ്യന്റെ സജഷൻ എല്ലാവർക്കും സ്വീകാര്യമായി.

രഥത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി, ഗംഗാദത്തനും മന്ത്രിമാരും ഇടവഴിയിൽ ഇടവിട്ട് പാകിയ വെട്ടുകല്ല് മുറികളിൽ അമർന്ന് ചവിട്ടി നടന്നു.

വെട്ടുവഴിയുടെ ആകാശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞുനിന്ന വട്ടമാവിൻ കൊമ്പിൽ ഒരു കൂട്ടം മലയണ്ണാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കുഞ്ഞരിപ്പല്ല് കാട്ടി ചിലച്ചുകൊണ്ട് അമ്പസ്താനി കളിച്ചു. മരത്തിന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞപോലെ ഒരു ഇളം തെന്നൽ വന്ന് അവർക്കൊപ്പം കൂടി.

‘രഥത്തിൽ വരാഞ്ഞത് എത്ര നന്നായി. വന്നെങ്കിൽ രഥം സെപ്റ്റിക് ടാങ്കിൽ വീണ ചാരുകസേര പോലെയായേനേ!!‘ കാറ്റ് വന്നപ്പോൾ മൂക്ക് പൊത്തിക്കൊണ്ട് കൂട്ടത്തിലൊരു മന്ത്രി, മന്ത്രിമുഖ്യനോടായി പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ നായാട്ടിനു വരുമ്പോൾ നിങ്ങളും..... “ അർത്ഥഗർഭമായി ഗംഗാദത്തൻ മന്ത്രിമുഖ്യനെ നോക്കി. നാണത്താൽ മുഖം ചുവന്ന മന്ത്രിമുഖ്യൻ കേൾക്കാത്ത പോലെ നടത്തത്തിന്റെ സ്പീഡ് കൂട്ടി.

നടന്നുനടന്ന് സംഘം അങ്ങിനെ യമുനാനദീ തീരത്തുള്ള ഒരു ലക്ഷം വീട് കോളനിക്കു മുൻപിൽ നിന്നു.

രാജപ്പാർട്ട് സംഘം വരുന്നതുകണ്ട് സിറ്റൌട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന് ദാശമുഖ്യൻ അവരെ ഉപചാരപൂർവ്വം ഗൃഹത്തിലേക്കാനയിച്ച് അവരെ സ്വീകരിച്ചിരുത്തി.

‘കാക്ക വിരുന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ തലൂർന്ന് വിലാസിനിയോ മാപ്രാണത്തുന്ന് വല്ല്യമ്മായിയോ വരുമെന്ന് ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ, “അല്ലച്ഛാ ചിലപ്പോൾ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നാരെങ്കിലും വരും” എന്ന് മോൾ പറഞ്ഞിരുന്നു‘

ചായയും കൊക്കുവടയും ചക്ക ഉപ്പേരിയുമായി വന്ന സത്യവതിയെ കണ്ട്, മന്ത്രിമുഖ്യൻ ഗംഗാസുതനെ നോക്കി, ‘ഇതാ മൊതൽ‘ എന്നർത്ഥത്തിൽ പുരികം കൊണ്ട് ആക്ഷൻ കാണിച്ചു.

ഒരിറക്ക് ചായകുടിച്ച് ഗംഗാസുദൻ ദാശമുഖ്യനോടായി പറഞ്ഞു.

‘ആഹാ... എരുമപ്പാലാണല്ലോ! ചായക്ക് നല്ല കട്ടി‘

‘കുറെ കാലമായി എരുമപ്പാലിന്റെ ചായ കുടിച്ചിട്ട്. കൊട്ടാരത്തിൽ എരുമകൾ വാഴില്ല. പശുക്കൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. പണ്ട് തൊഴുത്തിൽ ഇരുപത് എരുമകൾ വരെ ഉണ്ടായിരുന്നതായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും അസുഖങ്ങൾ വന്ന് ചത്ത് പോകും‘ ഗംഗാസുദൻ കല്യാണക്കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ സ്റ്റാർട്ടറായി എരുമയെ ഉപയോഗിച്ചു.

‘എല്ലാം എന്റെ മോളുടെ നോട്ടമാണ്. വാതത്തിന്റെ അസ്കിതക്ക് എരുമപ്പാലാണ് നല്ലത് എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നും എരുമയേ വീട്ടിൽ വളർത്തു. കറക്കലും കുളിപ്പിക്കലും നോക്കലും കുത്തിവക്കാൻ കൊണ്ടുപോകലും എല്ലാം അവൾ തന്നെ!‘

ദാശമുഖ്യന്റെ മകളോടുള്ള വാത്സല്യം തുളുമ്പുന്ന സംസാരം ഗംഗാദത്തന് ഇഷ്ടമായി.

ഗംഗാദത്തൻ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.

‘ഇന്നലെ രാത്രി പിതാശ്രീ ഒരു പോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല! അത്താഴത്തിന് പോർക്ക് ഇറച്ചിൽ കൂർക്ക ഇട്ട് വച്ച കറിയുണ്ടെങ്കിൽ സാധാരണ രണ്ടര കിണ്ണം ചോറുണ്ണുന്ന ആളാ. പക്ഷെ, അങ്ങയുടെ മകളുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് തടസ്സം നേരിട്ട മനോവേദനയിൽ ഒരു വറ്റ് പോലും കഴിക്കാതെയാണ് അദ്ദേഹം കിടന്നത്‘

‘മന്ത്രിമാരിൽ നിന്നും, അങ്ങയുടെ മകളുടെ കുട്ടികൾക്ക് രാജ്യാവകാശം കിട്ടാതിർക്കുമോ എന്നതാണ് അങ്ങയുടെ വേവലാതി എന്നും എന്നോടതെങ്ങിനെ ആവശ്യപ്പെടും എന്നതാണ് അച്ഛന്റെ വിഷമം എന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു’

യോഗക്കാർ പറയുന്ന പോലെ ശ്വാസകോശം നിറയത്തക്കവിധത്തിൽ ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്കെടുത്ത്, ഗംഗാദത്തൻ തുടർന്നു...

Sunday, February 7, 2010

മമ പിതൃദേവോ ഭവ:

‘ഗംഗാസുതനായ ദേവവ്രതനെ യുവരാജാവായി ആൾ‌റെഡി അഭിഷേകം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് ദാശമുഖ്യന്റെ വ്യവസ്ഥ എങ്ങിനെ അംഗീകരിക്കും?“

ശന്തനുമഹാരാജാവിന്റെ സത്യവതിപരിണയത്തിലുള്ള പ്രതീക്ഷ ഏറെക്കുറെ അസ്തമിച്ചു.

തെക്കിനിയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ ശന്തനുമഹാരാജാവ് കൈകൾ പിറകിൽ കെട്ടി ചിന്താമഗ്നനായി, ‘ഇമ്പോസിബിൾ‘ എന്നർത്ഥം വരും വിധം തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് കൺ‌വെയർ ബെൽറ്റിൽ ഗ്യാസ് കുറ്റി പോകുമ്പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉലാത്തി.

മഹാരാജാവോർത്തു. എന്തെല്ലാം ആഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു.

‘നാടുമുഴുവൻ വിളിച്ചൊരു കല്യാണം. ബന്ധു ജനങ്ങൾക്കും അംഗരാജാക്കന്മാർക്കും ഹൈദരബാദി ദം ബിരിയാണി. പിതാമഹന്മാർക്കും മുനിമാർക്കും വെജിറ്റേറിയൻ ബിരിയാണി. പ്രജകൾക്ക് മോട്ടാ സെറ്റ്‘

‘മധുവിധുവിന് ഹിമാലയം, പിക്ക്നിക്ക് കനകമല (കൊടകര അടുത്ത്), ഹാഫ് ബോയിൽഡ് എഗ്സ്, മട്ടൺ , മുരിങ്ങക്കായ കറികൾ, പത്തുകൊല്ലത്തിൽ പത്ത് മക്കൾ....‘ ഹ്മ്... ഒക്കെ ചൂറ്റിപ്പോയി!

‘ദാശമുഖ്യാ... എന്തൊരു തന്തയോഡോ താൻ!! കല്യാണം മുടക്കീ‍!’

ശന്തനുവിന്റെ മൂഡ് ഔട്ട് കണ്ട്, മന്ത്രി അദ്ദേഹത്തോട് ഉണർത്തിച്ചു.

മഹാരാജാവേ... അടിയന് ഒരു ഐഡിയയുണ്ട്.

തിളങ്ങുന്ന കണ്ണൂകളുമായി തന്നെ നോക്കിയ മഹാരാജാവിനോടായി മന്ത്രി പറഞ്ഞു:

“തൽക്കാലം ദാശമുഖ്യന്റെ ഡിമാന്റുകളെല്ലാം ‘ഓക്കെ ഓക്കെ‘ എന്ന് പറയുക. എന്നിട്ട് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കൊച്ചുങ്ങളുണ്ടായി വലുതാകുന്ന കാലത്തല്ലേ? അപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും മുട്ടാപ്പോക്ക് പറയാം. ഒന്നുകിൽ അപ്പോഴേക്കും ദാശമുഖ്യൻ പടമായി പോയിരിക്കും. പിന്നെ, സത്യവതിയുടെ കാര്യം... ആറേഴ് കൊല്ലമൊക്കെ സ്നേഹമായി ജീവിച്ചാൽ ഒരു പെണ്ണും ഭർത്താവിനെ വിട്ട് പോകില്ല എന്നല്ലേ പഠനങ്ങൾ പറയുന്നത്!“

മന്ത്രിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കോപാക്രാന്തനായ ശന്തനു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു!

‘പൊളി വാക്ക് പറഞ്ഞ് വേളി നടത്താൻ ശന്തനു വീണ്ടും പിറക്കണം. ഇതെന്താ ഫാമിലി വിസകിട്ടുമെന്ന് പറഞ്ഞ് കല്യാണം കഴിക്കണ പോലെയാണെന്നാണോ വിചാരം? ശന്തനുവിന് വാക്ക് ഒന്നേയുള്ളൂ!‘

ശന്തനു-സത്യവതിപരിണയത്തിലുള്ള ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന പ്രതീക്ഷയും അങ്ങിനെ അസ്തമിച്ചു.

തീന്മേശയിലിരിക്കുമ്പോൾ പിതാവിന്റെ മുഖത്തു നിഴലിച്ച ദു:ഖത്തിന് കാരണം ദേവവ്രതൻ ആരാഞ്ഞുവെങ്കിലും ശന്തനു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആർക്കായാലും ഇച്ചിരി മടി കാണും!

ചെസ് കളിക്കും പടവെട്ടിനും നിൽക്കാതെ പതിവിന് വിപരീദമായി ശന്തനുമഹാരാജാവ് അന്ന് നേരത്തേ കിടന്നു.

ഒരു മുക്കുവ പെണ്ണിൽ തോന്നിയ അഭിലാഷമാണ് പിതാവിന്റെ മൂഡോഫിന് കാരണമെന്ന് മന്ത്രിമാരിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ദേവവ്രതൻ എന്ത് തന്നെ ചെയ്തിട്ടായാലും തന്റെ പിതാവിന്റെ ദുഖത്തിന് അറുതി വരുത്തണമെന്നുറപ്പിച്ച് മന്ത്രിമാരെയും കൂട്ടി യമുനാതീരത്തുള്ള ദാശമുഖ്യന്റെ വീട്ടിൽ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.